قصیدهٔ شمارهٔ ۴۵ - در تزییفِ علمای دنیاجوی گفته شد

ای سنایی ز جسم و جان تا چند

برگذر زین دو بی نوا در بند

از پی چشم زخم خوش چشمی

هر دو را خوش بسوز همچو سپند

چه کنی تو ز آب و آتش یاد

چه کنی تو ز باد و خاک نوند

چه کنی بود خود که بود تو بود

که تو را در امید و بیم افکند

تا بوی در نگارخانه کن

نرهی هرگز از بیوس و بسند

چون گذشتی ز کاف و نون رستی

از قل قاف و لام دانشمند

همه از حرص و شهوت من و تست

علم و اقرار و دعوی و سوگند

از همه فقر رستی ار گردی

همچو لقمان به لقمه ای خرسند

نزد من قبله دوست عقل و هوی

هر چه زین هردو بگذری ترفند