بخش ۵۷ - اشارت به خرابات

خراباتی شدن از خود رهایی است

خودی کفر است ور خود پارسایی است

نشانی داده اندت از خرابات

که التوحید اسقاط الاضافات

خرابات از جهان بی مثالی است

مقام عاشقان لاابالی است

خرابات آشیان مرغ جان است

خرابات آستان لامکان است

خراباتی خراب اندر خراب است

که در صحرای او عالم سراب است

خراباتی است بی حد و نهایت

نه آغازش کسی دیده نه غایت

اگر صد سال در وی می شتابی

نه کس را و نه خود را بازیابی

گروهی اندر او بی پا و بی سر

همه نه مؤمن و نه نیز کافر

شراب بیخودی در سر گرفته

به ترک جمله خیر و شر گرفته

شرابی خورده هر یک بی لب و کام

فراغت یافته از ننگ و از نام

حدیث و ماجرای شطح و طامات