غزل شمارهٔ ۹۰
شاه نعمتالله ولیدر محیط عشق ما گوهر طلب
هفت دریا را نجو دیگر طلب
عود دل در مجمر سینه بسوز
آنچنان عودی در این مجمر طلب
وصل آن محبوب بی همتای ما
گر طلب داری از این خوشتر طلب
جان باقی یابی از جانان خود
گر فنا گردی چو یاران در طلب
این سر تو چون کلاه آن سراست
سر بنه در پای او آن سر طلب
جان چو جویی حضرت جانان بجو
دل رها کن خدمت دلبر طلب
هر کجا جام مییی یابی بنوش
نعمت الله را در آن ساغر طلب