غزل شمارهٔ ۴۶۷

در دلم غیر او نمی گنجد

بد چه شد نکو نمی گنجد

در مقامی که آن یگانه ماست

دو چه گویی که دو نمی گنجد

خم بیاور ز ما دمی می بر

می ما در سبو نمی گنجد

نقل را مان و عقل را بگذار

زانکه این گفت و گو نمی گنجد

در دو عالم به جز یکی نبود

رشته یک تو دو تو نمی گنجد

چون به غیر از یکی نمی یابم

در دلم جست و جو نمی گنجد

دردمندیم و درد می نوشیم

خم چه شد با شد سبو نمی گنجد