غزل شمارهٔ ۵۲۸

عشق ما را سوی دریا می کشد

گوییا ما را به مأوا می کشد

دلبر ما می کشد ما را به کش

خوش بود دلبر که ما را می کشد

دل به دست زلف او دادیم و برد

و از خیالش سر به سودا می کشد

عشق سرمست است در کوی مغان

عاشقان را خوش به مأوا می کشد

می کشد هر لحظه نقشی در خیال

صورتش بر لوح اشیا می کشد

جذبه او می کشد ما را به خود

این کرم بین حق تعالی می کشد

هرکجا رندی است در میخانه ای

خاطر سید به آنجا می کشد