غزل شمارهٔ ۵۷۶

دلبر سرمست ما عزمی به دریا می کند

منع نتوان کردنش چون میل مأوا می کند

چشم ما پر آب کرده خوش نشسته در نظر

این عنایت بین که او با دیده ما می کند

آفتاب حسن او هرجا که بنماید جمال

هرچه آن پنهان بود چون نور پیدا می کند

چشم مردم دیده ما روشن است از نور او

این نظر صاحب نظر با چشم بینا می کند

در خرابات مغان مست خراب افتاده ایم

هرکه دارد دولتی رغبت به آنجا می کند

کار دل از عشق بالایی چنین بالا گرفت

لاجرم جان عزیزان قصد بالا می کند

پادشاه است او و سید بنده فرمان او

دلخوشست ارچه جفای جان شیدا می کند