غزل شمارهٔ ۶۶۵

این سعادت بین که ما را رو نمود

حضرت بی چون نگویم چو نمود

روشن است آیینه گیتی نما

حسن روی او به ما نیکو نمود

در دو آیینه یکی پیدا شده

بیشکی باشد یکی و دو نمود

آفتابی نیمشب بر ما بتافت

نور او در چشم ما مه رو نمود

گه به ترکستان به ما بنمود ترک

گه به هندستان به ما هندو نمود

در محیط بیکران افتاده ایم

عین ما بر عین ما هر سود نمود

ما نظر از سید خود دیده ایم

هم به نور دیده او او نمود