غزل شمارهٔ ۷۸۸

در ازل بر ما در میخانه را بگشوده اند

تا ابد این سلطنت ما را عطا فرموده اند

ما خراباتی و رند و عاشق میخواره ایم

عالمی پیمانه پر می به ما پیموده اند

نقش غیرش از خیال ما به کلی برده اند

بنگر این آیینه روشن که چون بزدوده اند

مجلس رندانه ما بزم سرمستان بود

باده نوشان جهان از ذوق ما آسوده اند

عاشقان در حضرت معشوق رقصی می کنند

تا ز مطرب یک دو بیت از قول ما بشنوده اند

صورت و معنی عالم خوش به آیین بسته اند

در همه آیینه ها بر ما رخی بنموده اند

خلوت دیده مقام نعمت الله کرده اند

نور چشم ما به ما در چشم ما بگشوده اند