غزل شمارهٔ ۸۰۲

سلطان که بود گدای سید

عالم چو بود فدای سید

ما جام جهان نمای اوییم

او جام جهان نمای سید

داریم هوا و خوش هوایی

آنگه چو هوا هوای سید

جایی که بقای اوست جاوید

باقی بود از بقای سید

تا نغمه قول کن بر آمد

بگرفت جهان صدای سید

سید چو برای ماست دایم

ماییم از آن برای سید

چون نیست به غیر سید ما

غیری نبود به جای سید