غزل شمارهٔ ۹۷۵

دردمندیم و از دوا فارغ

مستمندیم و از شفا فارغ

مبتلاییم و از بلا ایمن

بینواییم و از نوا فارغ

در وصالیم و فارغ از هجران

در بقاییم و از فنا فارغ

ما طلبکار او و او با ما

یار جویای ما و ما فارغ

بندگانیم و ایمن از سید

پادشاهیم و از گدا فارغ