غزل شمارهٔ ۱۰۸۷
شاه نعمتالله ولیهمچو ما کیست مست در عالم
عاشق و می پرست در عالم
شادی ما شراب می نوشد
رند مستی که هست درعالم
باش عهد درست پیوسته
تا نیابی شکست در عالم
عارف حق پرست دانی کیست
آنکه از خود برست در عالم
بر در می فروش بنشستم
که از این به نشست در عالم
نیک بنگر در آینه او را
تا نگویی بدست در عالم
سید کاینات مظهر ذات
آنکه جد من است در عالم