غزل شمارهٔ ۱۱۶۵

ما به لطف پادشه مستظهریم

نه به نانی چون گدا مستظهریم

روز و شب چون اوست استظهار ما

لاجرم پیوسته ما مستظهریم

گنج اسما را تصرف می کنیم

بر چنین گنج خدا مستظهریم

دیگران مستظهرند از جام می

ما به ساقی حالیا مستظهریم

دایما لاف محبت می زنیم

صادقیم و دایما مستظهریم

اوست استظهار ما در دو سرا

ما به او در دو سرا مستظهریم

بنده سید به استظهار ماست

تا نگویی بر شما مستظهریم