غزل شمارهٔ ۱۱۸۲
شاه نعمتالله ولیمست و رند و لاابالی در جهان افتاده ایم
بر در میخانه خمار سر بنهاده ایم
جام های خسروانی خورده ایم اندر الست
تا نپنداری که ما امروز مست باده ایم
بر در سلطان عشقش چون گدایان سال ها
بر امید وعده دیدار او استاده ایم
ما به بدنامی اگر چه ننگ خلق عالمیم
جز به نام صانع بی چون زبان نگشاده ایم
ساکن میخانه ایم و عشق می ورزیم فاش
فارغ از پیر و مرید وخرقه و سجاده ایم
نعمت اللهیم و در اقلیم عالم مهروار
بر در و دیوار و بام خاص و عام افتاده ایم