غزل شمارهٔ ۱۱۹۲

عشق است که مبتلای اوییم

در هر حالی برای اوییم

مستیم و حریف می فروشیم

خاک در آن سرای اوییم

دل داده به باد در خرابات

سرگشته و در هوای اوییم

در بحر محیط غرق گشتیم

ماییم که آشنای اوییم

درد آمد و دردمند میجست

می گفت که ما دوای اوییم

چون اوست دوای بینوایان

ما بنده بینوای اوییم

از دولت بندگی سید

شاهیم ولی گدای اوییم