غزل شمارهٔ ۱۱۹۷
شاه نعمتالله ولیما خود بینیم و خود نماییم
در آینه خود به خود نماییم
رندیم و مدام همدم جام
اما تو کجا و ما کجاییم
بحریم و حباب و موج و جوییم
ماییم که هم حجاب ماییم
هر دم نقشی خیال بندیم
تا بسته تمام برگشاییم
یک رنگ به صد هزار رنگیم
یک جای به صد هزار جاییم
مستیم و خراب در خرابات
رندانه سرود می سراییم
عالم یابند نعمت از ما
دارنده نعمت خداییم