غزل شمارهٔ ۱۲۰۰
شاه نعمتالله ولیما بنده مطلق خداییم
فرزند یقین مصطفاییم
در مجمع انبیا حریفیم
سر حلقه جلمه اولیاییم
او با ما ما ندیم اوییم
آیا تو کجا و ما کجاییم
مستیم ز شراب وحدت عشق
مستانه سرود می سراییم
تا واصل ذات خویش گشتیم
با هر صفتی دمی سراییم
یک معنی و صدهزار صورت
در دیده خلق می نماییم
سید ز خودی خود فنا شد
والله به خدا که ما خداییم