غزل شمارهٔ ۱۲۰۷
شاه نعمتالله ولیاز ما کناره کردی ما با تو درمیانیم
با ما تو این چنینی ما با تو آنچنانیم
روز الست با تو عهد درست بستیم
نشکسته ایم جاوید ثابت قدم برآنیم
نقش خیال غیرت در دیده گر نماید
غیرت کجا گذارد از دیده اش برانیم
رندی اگر بیابیم بوسیم دست و پایش
ور زاهدی ببینیم در مجلسش نمانیم
برخاستن توانیم مستانه از سر سر
اما دمی نشستن بی تو نمی توانیم
آیینه منیریم روشن به نور رویت
جام جمیم دایم در بزم شه روانیم
رندانه در خرابات پیوسته در طوافیم
جز قول نعمت الله شعری دگر نخوانیم