غزل شمارهٔ ۱۲۱۵

ما ازین خلوت میخانه به جایی نرویم

از چنین آب و هوایی به هوایی نرویم

عشق شاه است و روان از پی او می گردیم

در پی عاقل مسکین گدایی نرویم

نرویم از در میخانه به جایی دیگر

جنت ماست از این خانه به جایی نرویم

دردی درد که یابیم خوشی نوش کنیم

دردمندیم پی هیچ دوایی نرویم

به هیاهوی رقیبان نرویم از در تو

دایما گرچه بگوییم دعایی نرویم

نعمت الله به همه کس چو عطا می بخشد

ما از او تا نستانیم عطایی نرویم