غزل شمارهٔ ۱۵۰۶
شاه نعمتالله ولیجام ساقی پر میی آری
همدم نایی و نیی آری
گر تو گویی میم میی آری
ور تو گویی نیم نیی آری
این عجب بین که جامع همه شی
با همه شیی لاشیی آری
که به رند اقتدا کند صوفی
در پی پیر نیک پی آری
کشته او اگر شوی عبدی
همچو من سید حیی آری