رباعی شمارهٔ ۱
ای آنکه طلب کار خدایی به خود آ از خود بطلب کز تو خدا نیست جدا اول به خود آ چون به خود آیی به خدا اقرار بیاری به خدایی خدا
۳۲۱ شعر از شاه نعمتالله ولی
ای آنکه طلب کار خدایی به خود آ از خود بطلب کز تو خدا نیست جدا اول به خود آ چون به خود آیی به خدا اقرار بیاری به خدایی خدا
در جام جهان نما نظر کن همه را آنگه ز وجود خود خبر کن همه را گفتی که خیال غیر باشد در دل لطفی کن و از خانه به در کن همه را
دلدار مرا کشت حیاتم بخشید وز زحمت این جهان نجاتم بخشید خرمای خبیصی چو ز دستم بربود اما به عوض شاخ نباتم بخشید
نقشی و خیالیست که عالم خوانند معنی سخن محققان می دانند این طرفه که در حقیقت این نقش خیال حقند ولی خیال را می دانند
توحید عوام عاقلان می دانند توحید خواص عارفان می دانند توحید و موحد موحد دریاب خوش توحیدی موحدان می دانند