غزل شمارهٔ ۱۶۱ - عشق پیری
شهریارمژه سوزن رفویی نخی از شکنج مویی
که زنی به پاره های دلم ای پری رفویی
به عزای لاله ها و به خزان آرزوها
چه شد ای بهار لاله که شنیدم از تو بویی
دگر آبگینه دل دو سه ریزه خرده شیشه ست
به چه چشمی و چراغی بشناسم از تو رویی
شب آخر وداعت چه غراب غم که می گفت
سحر این یکی به سویی رود آن دگر به سویی
تو که چشمه صفایی نه چنان شدی که بی تو
رود آب خوش به پایین دگر ای گل از گلویی
نه صبا و نی شبابم دگرم چه روی مستی
به سرم شکسته خوشتر که به سر کشم سبویی
به امید دوستانم که دوباره باز گردم
سر عشق و داستانم چه امید و آرزویی
نکند بهار عشقم شکفد به لاله و گل
تو اگر پیاله در کف بلمی کنار جویی
به چروکهای پیری چه کنی که چهر پرچین
نه از آن قماش کآید به اطاعت اتویی
فلک از پس من و تو چه بساط عشق برچید
نه دگر بنفشه مویی نه دگر فرشته خویی
شر و شور می کجا شد که ز طرف بهجت آباد
نه دگر سر و صدایی شنوم نه های و هویی
نکند که روح مجنون به سراغ خاک لیلیست
نظری به بید مجنون چه سری چه جستجویی
به خزانه لاله گوشی به سرود برگ ریزان
که به شرح حال عاشق چه زبان گفتگویی
من و او چنان به عشق و به جمال سرمدی محو
که به جلوه گاه وحدت نه منی دگر نه اویی
بگذار شهریارا سر پیری این حکایت
که به خرقه عشق پیری نگذارد آبرویی