غزل شمارهٔ ۹۳ - ساز عبادی
شهریارتا کی چو باد سر بدوانی به وادی ام
ای کعبه مراد ببین نامرادی ام
دلتنگ شامگاه و به چشم ستاره بار
گویی چراغ کوکبه بامدادی ام
چون لاله ام ز شعله عشق تو یادگار
داغ ندامتی است که بر دل نهادی ام
دیوانه دل به حلقه زلف تو بسته بود
چون شد پری که سلسله از پا گشادی ام
رفتی به کوی دیگر و بردی مرا ز یاد
من هم روم به گور که دیگر زیادی ام
مرغ بهشت بودم و افتادمت به دام
اما تو طفل بودی و از دست دادی ام
چون طفل اشک پرده دری شیوه تو بود
پنهان نمی کنم که ز چشم اوفتادی ام
من درس عشق جز خط سبزی نخوانده ام
سرمشق آبرویی که به این بی سوادی ام
گفتی خمار عشق به تریاق صبر کش
من خود به این کشنده بی پیر عادی ام
فرزند سرفراز خدا را چه عیب داشت
ای مادر فلک که سیه بخت زادی ام
توفان عشق هرچه تواند بگو بکن
شمعم ولی به حجله فانوس بادی ام
بی تار طره های تو مرهم گذار دل
با زخمه صبا و سه تار عبادی ام
در کوهسار عشق و وفا آبشار غم
خواند به اشک شوقم و گلبانک شادی ام
با این خط شکسته قلم ها دود به سر
در جست وجوی نسخه شعر مدادی ام
شب بود و عشق و وادی هجران و شهریار
ماهی نتافت تا شود از مهر هادی ام