شمارهٔ ۱۲ - دل گمشده

عشقت آتش به دل کس نزند تا دل ماست

کی به مسجد سزد آن شمع که بر خانه رواست

به وفایی که نداری قسم ای ماه جبین

هر جفایی که کنی در دل من عین وفاست

اگر از ریختن خون من ات خرسندی است

این نه خونست بیا دست بر آن زن که حناست

سر زلف تو چنین مشک تر آورده به شهر

ای حریفان ز ختن مشک نخواهید خطاست

من گرفتار سیه چرده شوخی شده ام

که به من دشمن و با مردم بیگانه صفاست

یوسف از مصر سفر کرد و بدین جا آمد

گو به یعقوب که فرزند تو در خانه ماست

روزی آیم به سر کوی تو و جان بدهم

تا بگویند که این کشته آن ماه لقاست

زود باشد که سراغ من دل گمشده را

از همه شهر بگیرند صبوحی به کجاست