شمارهٔ ۲۰ - چشم نرگس

غم درآمد ز درم چون ز برم یار برفت

عیش و نوش و طربم جمله به یکبار برفت

بنوشتم چو ز بی مهریت ای مه شرحی

آتش افتاد به لوح و قلم از کار برفت

خواست نرگس که به چشم تو کند همچشمی

نتوانست سر افکنده و بیمار برفت

مگر از روی تو بلبل سخنی گفت به گل

که بزد چاک گریبان و ز گلزار برفت

چهره زرد من از هجر رخت گلگون شد

بس که خون دلم از دیده به رخسار برفت