شمارهٔ ۲۷ - بهانه

دلبر به من رسید و جفا را بهانه کرد

افکند سر به زیر حیا را بهانه کرد

آمد به بزم و دید من تیره روز را

ننشست و رفت تنگی جا را بهانه کرد

رفتم به مسجد از پی نظاره رخش

بر رو گرفت دست و دعا را بهانه کرد

آغشته بود پنجه اش از خون عاشقان

بستن به دست خویش حنا را بهانه کرد

خوش می گذشت دوش صبوحی به کوی او

بر جا نشست و شستن پا را بهانه کرد