شمارهٔ ۳۹ - مژدۀ دیدار

به گوشم مژده ای آمد که امشب یار می آید

به بالین سرم آن سرو خوشرفتار می آید

کبوتر وار دل پر می زند در مجمر حسنش

چنان تسکین دلم کان آتشین رخسار می آید

همی در انتظارم کی شود یارم ز در داخل

به مهمانی برم با حشمت بسیار می آید

فضای این جهان از عطر گل پر گشته و گویا

نگار من همی با زلف عنبر بار می آید

مشو غمگین صبوحی گر دلت رفته است از دستت

چرا گر می رود دل از کفت دلدار می آید