شمارهٔ ۶۱ - گلگون قبا، خونین کفن

از حسرت شمع رخت افتاده در طرف چمن

یکجا صبا یکجا خزان یکجا گل و یکجا سمن

برقع ز عارض برفکن تا عالمی شیدا شود

فوجی ز رو بعضی ز مو خلقی ز لب من از دهن

چون در تکلم می شوی از حسرتت گم می کند

سوسن زبان قمری فغان بلبل نوا طوطی سخن

اندر خرامشهای تو از طرف بستان می فتد

سرو از قد و آب از روش رنگ از گل و حالت ز من

ببرید خیاط ازل دو جامه بر اندام ما

از بهر تو گلگون قبا وز بهر من خونین کفن

هر گه که بنشینی ز پا برگرد سر می گرددت

شمع از زمین ماه از زمان عقل از سر و روح از بدن

از وصف آن خورشید رو پرسد صبوحی گفتمش

رخساره مه زلفان سیه چشمان غزال ابرو ختن