شمارهٔ ۷۲ - زلف و شانه

بر جان شرار عشقت خوش می کشد زبانه

باور نداشت بختم این دولت از زمانه

دیشب دل پریشم تا صبح شکوه می کرد

گاهی ز دست زلف گاهی ز دست شانه

خواهم که چون سکندر گرد جهان بگردم

شهد لبت بنوشم آب بقاء بهانه

فرهاد بهر شیرین گر کند جویی از شیر

من کرده ام ز دیده سیلاب خون روانه

وقت صبوحی آمد ای ساقی سحر خیز

برخیز تا بنوشیم از این می شبانه