شمارهٔ ۷۵ - وطن تو

دلم فتاده بر آن زلف پرشکن که تو داری

قرار برده ز من آن لب و دهن که تو داری

لبت چو غنچه رخت چون بنفشه زلف چو سنبل

کسی ندیده از این خوبتر چمن که تو داری

ز بوی پیرهنت زنده می شود دل مرده

چه حکمت است در این بوی پیرهن که تو داری

کجاست شهر و دیار و کجا بود وطن تو

خوشا به مردم آن شهر و آن وطن که تو داری

مرا غلام خودت کن که هیچ خواجه ندارد

چنین غلام هنر پیشه ای   چو من که تو داری