شمارهٔ ۵۹ - در مدح ابوالعلا عمربن محمد بن علا

سخن سرای نگوید ثنا سزای سزا بر

بجز بمجلس والای سید الوزرا بر

ابوالعلا عمربن محمد بن علاکو

زرای و همت عالی کشید سر بعلا بر

اجل صاحب کز جاه و حرمت قدم او

کند تکبر و گردنکشی زمین بسما بر

صفی دولت باقی که دولت از دل صافی

دهد سزایش بوسه چو حاجیان بصفا بر

معین ملت باقی که جز بعونش ملت

خطر بود که تبدل کند فنا ببقا بر

جهان پیر کهن راست تکیه بر قلم او

بر آنصفت که بود تکیه پیر را بعصا بر

زمانه را نبود هیچ کام و هیچ هوایی

جز آنکه کام روا داردش به کام و هوا بر

به پیش رایش خورشید بر سپهر چهارم