شمارهٔ ۶۸ - در مدح ملک الدهاقین

آراسته بعید برون آمد آن نگار

از فرق تا قدم همه آرایش بهار

با صورتی که هر که بر او بنگرید گفت

بادش بهار برخی ره عید برخی آر

برخاسته ز خیل ملایک ازو نفیر

وز قامتش قیامتی از سرو جویبار

آمد بعیدگاه چو سرو آن بچهره گل

بر برق چون براقی گلگون شده سوار

گل بود بار سرو چو آن بت پیاده شد

وانگه که شد سوار گل آورد سرو بار

تیر و کمان قبضه و بازوش را یکی

تیر و کمان غمزه و ابروش را هزار

پیش از نماز عید بقربان گشاد دست

وز تیر غمزه کرد دل عاشقان فکار

این رسم نو که دید که پیش از نماز عید

قربان بتیر غمزه کند لعبت تتار

گفتم بتیر غمزه چو قربان عاشقان