شمارهٔ ۷۲ - در مدح سعدالدین عمر

سیمبر یارم شد از من سیم بر

سیم یارم نی و یارم سیمبر

عاشق سیم ار بخواند وی مرا

من ورا معشوق دانم سیم بر

زان نگار سیمبر با من نماند

جز نگاری کان بروی سیم بر

کرد زرین روی من وانگاه گفت

منت از من دان که زر از سیم بر

لعبتی سیمین صنوبر قامتی

بر سر سیمین صنوبر سیم بر

سیم پنهانی که ماه و مشک و گل

نرگس و شمشاد و مرجان و درر

نرگس او بر کمان پیوست تیر

تیر او را زهر کش پیکان و پر

تا شود زان شکرین مرجان او

ز هر تیر نرگس او بی ضرر

ناردان مرجان در آگین او

گر بخندد یا سخن گوید شکر

مشک و شمشادش کشیده گرد گل

دایره چون طوق قمری پر قمر

خط و زلف است آن نه شمشاد و نه مشک