شمارهٔ ۱۰۵ - در مدح مؤیدالدین

ز قد چون الف سیم آن لطیف غزال

فراقم آمد و شد قد من چو زرین دال

بدال زرین سیمین الف بمن بفروخت

میان دال و الف زانکه نیست روی وصال

بدان امید که بینم خیال او در خواب

نشاندم از سر مژگان بباغ خواب نهال

نهال خواب و امید از خیال ببریدم

چنان شدم که ندانست کس مرا ز خیال

خوش است حال کسی کز خیال حالی داشت

اگر چه زود زوالست و یکدمست آن حال

بحسب حالم منجییک ترمدی گفته است

که از تخلص مدح مؤیدین جمال

جمال محفل آزادکان مؤید دین

که هست چون پدر خویش بی نظیر و همال

جمال اوست بگیتی چو کیمیا نایاب

بعلم و حکمت وجود و مروت و افضال

ز جود اوست کریم طی از شمار لیام