شمارهٔ ۱۲۱ - در مدح مؤید الدین

جز آینه که کند گلرخا ترا معلوم

که از حبش حشم آرد بدست کردن روم

طلیعه آید و آنگه سپاه بر اثرش

پدید خواهد گشتن حقیقت از موهوم

من آن نگویم اگر کس بر غم من گوید

زهی سپاه بنفرین خهی طلیعه شوم

بچهره بودی محسود نیکوان ختا

خط آمده است که محسود را کند مرحوم

خطی چو دایره اندر کشی و پنداری

خط تو دایره عصمت است و تو معصوم

گل طریست رخت خط بنفشه طبری

رقم بنفشه و گلبرگ ازو شده مرقوم

من از خط تو نخواهم بخط شد ار بمثل

برآید از گلبرگ کامگار تو کوم

بر آن نهادم کز لعل نوش پاسخ تو

بجای بوسه برآید زمرد مسموم

ببوسه سخت گمانی ندارم از تو طمع