شمارهٔ ۱۳۹ - در مدح ملک نصرة الدین علی بن هارون

ز عشق نگاری شدم مست و مجنون

که باشد سر زلف زنجیر میگون

بزنجیر میگون او بسته گشتم

چو مست از می و چون بزنجیر مجنون

نگاری که بر قد و خدش

یکی سرو بستان دگر ماه گردون

چو با سرو و با مه قیاس آرم او را

یکی خار ماهی نماید دگردون

الف قامتش کز الف قامت من

بنون خم زلف سازد خم نون

دلم خسته و بسته زلف او شد

چو نون از سر شست و چون یونس از نون

طبر خون رخایی که خون ریز چشمش

رخانم بشوید بآب طبر خون

ز خون دل خویش من دست شستم

چو او دست بگشاد بر ریزش خون

ستمکاره یار است و من مانده عاجز

که با یار و بیداد او چون کنم چون