شمارهٔ ۱۹۲ - در وصف معشوق

بما یکی پسر اگر ره وفا سپری

ز من نخواهم تیغ جفات را سپری

طریق عشق تو جان پدر بجان سپرم

اگر نه باز بکین راه جان ما سپری

جمال روی تو یکچند که ندیده بدم

کنون چو مردمک دیدگان بدیده دری

صفات روی تو آسان بود مرا گفتن

گهی بشعر بدیع و گهی بلفظ دری

ترا به بینم و گویم علیک عین الله

بنام ایزد و احسنت وزه نکو پسری

نگار ایزد بی چونی ای نگار زهی

زهی نگار نگار و زهی نگار گری

بسر و مانی و ماه بمشک مانی و گل

چو بنگرم خود از این هر چهار خوبتری

قیاس نارم با سرو و ماه و مشک و گلت

قیاس سرو و مه و مشک و گل نیی دگری

چگونه گویم با سرو همسریکه سری

چگونه گویم با ماه همبری که بری

اگرت گویم مشک و گلی شوی بگله

گران کنی دل و گویی بمن سبک نگری