شمارهٔ ۱۳سوزنی سمرقندیرباعیاتدر عشق تو خاک تیره شد مفرش منهجران تو تلخ کرد عیش خوش مناز بس ستم فراقت ای مهوش منچشم من پر آب شد از آتش من