شمارهٔ ۱ - در هجاء خمخانه و مدح عمیدالدین

خط امان من است این قصیده غرا

که بیش از این نکنم کار و باردم خر را

سوار رخشم و اسفندیار رویین خصم

چرا که با خر گرگین همی روم بچرا

مگر جوان شدم از سر که خوی خر یی

برون نمیرود از سر بچه بچون و چرا

بشاعری چو کنم بوق هجو بادانگیز

مرا چه ماده خر مغ چه نرخر ترسا

چو خر سوار شوم چه خر عزیز و مسیح

همه خران بهمین چوب رانم از سودا

باره بر خر دجال را میان ببرم

که خر سوار بیندازد از نهیب عصا

ز خر سواری من علک خای گردد خر

نه که خورد نه سبوس و نه جو نه آب و گیا

گر از زبان چو زوبین من بیازارد