شمارهٔ ۱۲ - در هجاء یاقوتی جولاهه

یاقوتی جولاهه بمرد و دو پسر ماند

یک مامجه برماند و دگر مامجه برماند

با ن چو مغاک پدران مامجه پذرفت

تا مامجه بر ریش چو غرواش پدر ماند

زان پیرک جولاهه بت خاره بدباب

نی نی که دو خر ماند نگویم دو پسر ماند

زان هر دو خر لاشه یکی گم شد ناگاه

آمد خبر مرگش خر مرد و خبر ماند

این خر که بمانده است بتر زان خر مرده است

این غبن از آنست که بد رفت و بتر ماند

مسعودک غر مرد بغاپیشه که در اصل

کودک بد و غر بود چو پیرک شد و غر ماند

آن ماده و نردوک که اندر دو ولایت

ناگ ده مر او را نه همانا که ذکر ماند

از عشق کلاه و کمر و کیسه همیشه

چشمش سوی ترکان به کلاه و به کمر ماند