شمارهٔ ۴۲ - در هجو شاعری

لنگ لنگاک من ای بلمه پیوسته برو

مغ مفلوج زده بر به رخت اف تفو

لنگ مغ زاده گر زاصل و چو مازو بی مغز

روی شسته بحشاشات و تراک و مازو

از ره ایمان در کفر مزیدی که چنین

آمنوا برزنخت شد بنوشتن کفروا

زنخت تازه تر از ن کدو بود و کنون

دم غژغا و بجای زنخت ن کدو

بز گرفتی تو مرا چند گهی تا که بزان

دیدمت غرق بیشم از سر سم تا بررو

ن پر موی ندارد و گرش بودی موی

ن بز بودی و نر بودی و بز بودی تو

تا چو خر در تو سپوزم خر نر ای شوم

چون شوی گاده خر از یکسو و بز از یکسو

موی ن برکن چون بر بلب چشمه آب