شمارهٔ ۳۴ - تا سر من همی بود بر دوش

ن ترک من آن بت سیمین

هست سرخ و سپید و گرد و سمین

ایر از آن ن به عافیت هر شب

سیم بستر کند سمن بالین

تنگ حلقه است ن چو خاتم و ایر

در نشیند به خاتمش چو نگین

نه همه ن چو یکدیگر باشد

نه همه میوه ای بود شیرین

فرق چندان بود ز ن تا ن

کز زمین تا به آسمان برین

طبع کش سرد باشد و ناخوش

رخ کند زرد و دل کند غمگین

نرود همچو من به جز ره ن

هرکه با خویشتن ندارد کین

از سرین نیست در جهان خوش تر

سال ها من بیازمودم این

تا سر من همی بود بر دوش

در دل من بود امید سرین