شمارهٔ ۴۷ - در سبلت و ریش خویش بنگر

هان ای کل تا زدم مزن لاف

ای تو بره ریش غراره

در سبلت و ریش خویش بنگر

هست از در عبرت و نظاره

جولاهه کار مانده گویی

غرداش نهاده بر تغاره

گویی که غلامباره ام لیک

گوی و غری غلام باره

انداخته باد یا نگونسار

در فقر چه از سر مناره