شمارهٔ ۵ - عزای رضا

چرا چونی نکنم ناله در عزای رضا

چرا فغان نکنم روز و شب برای رضا

چرا به سر نزنم دست غم به ماتم او

چرا بپا نکنم مجلس عزای رضا

به طوس لشکر غم بر دلم هجوم آرد

چو آورم به زبان نام غم فزای رضا

رضا غریب و رضا بی کس و رضا مظلوم

سزاست گر که کنم جان خود فدای رضا

ز لخت های دل و اشک چشم ماتمیان

مگرعلاج شود درد بی دوای رضا

به راستی دلش از سنگ خاره سخت تر است

کسی که که نشکند او را دل از برای رضا

خدا مباد رضا از کسی که از ره جور

رضا نمود دل خویش بر جفای رضا

رضا به شهر خراسان غریب و تنها ماند

کسی نبود در آن شهر آشنای رضا

به او سپرد چو مامون ولایتعهدی

اگر چه کرد ولی کرد بی رضای رضا

رضا نبود رضا بر ولی عهدی او

ولی قبول نشد نزد او ابای رضا