شمارهٔ ۴۶ - چرا چو شمع نسوزم؟

چرا ز غصه شب و روز زار زار نگریم

ز گردش فلک و جور روزگار نگریم

بهار آل پیمبر ز جور چرخ خزان شد

چرا ز هر مژه چون ابر نوبهار نگریم

چرا چو نی به شهیدان نینوا نخروشم

چرا به یاد قتیلان جان نثار نگریم

چرا چو بلبل شوریده روز و شب نسرایم

چرا ز داغ جوانان گل عذار نگریم

چرا برای حسین اشک غم ز دیده نبارم

به تشنه کامی آن شاه باوقار نگریم

بر آن قتیل که بی سر به زیر خاک نهان شد

چرا به سر نکنم خاک و آشکار نگریم

به سینه اش که گلدکوب شد ز سم ستوران

چرا به سینه زنان تا صف شمار نگریم

چرا به سر نزنم دست و سینه چاک نسازم

به تشنه کامی عباس نامدار نگریم

به جای اشک چرا خون دل ز دیده نبازم

به سوگ قاسم بسته ز خون نگار نگریم

چرا ز غم ندهم جای طفل اشک به دامان

برای کودک معصوم شیرخوار نگریم

چرا ز دیده به رخ در شاهوار نریزم

به حال زینب آواره از دیار نگریم

چرا ز دل نکشم ناله و فغان ننمایم

به بی قراری کلثوم بی قرار نگریم

چرا چو شمع نسوزم چرا سرشک نریزم

به روزگار سکینه که گشت تار نگریم

چرا به گوشه بیت الحزن ز غم ننشینم

به حزن حضرت سجاد دل افگار نگریم

فراق نامه ترکی چرا به خلق نخواهم

چرا ز خواندن این نظم آبدار نگریم