شمارهٔ ۴۷ - در مدح اتسز خوارزمشاه

هرچه جز معشوق و می از آن کران باید گرفت

با غم جانان سبک رطل گران باید گرفت

تو جوانی ای نگار و باده پیرم دهی

باده پیر از کف یار جوان باید گرفت

گر بود در بوستان یک لذت باده هزار

پس دو رخسار ترا صد بوستان باید گرفت

گاه از ز لفین و گاه از عارض و گه از رخت

هم بنفشه هم سمنهم ارغوان باید گرفت

عاشقان را از کف تو جام می باید ستد

بیدلان را از لب تو قوت جان باید گرفت

غمزه و ابروی تو تیر و کمان شد پس چرا

در زره گون زلف تو جای امان باید گرفت

منکه باشم در جهان کز غمزه و ابروی خویش

بر هلاک من ترا تیر و کمان باید گرفت