شمارهٔ ۵۳ - نیز در ستایش اتسز می گوید

چمن باغ پر ثریا شد

خار و خارا عقیق و مینا شد

پیر گشته شد جهان ز سعی بهار

بنگر از سر چگونه برنا شد

باغ خرم نبود خرم گشت

زاغ زیبا نبود زیبا شد

این یکی چون سپهر اعظم گشت

و آن یکی چون بهشت اعلا شد

بر هوا شد ز روی دریا ابر

دشت از اشک او دریا شد

تحفه باد مشک و عنبر گشت

کسوت خاک خز و دیبا شد

لاله چون جام لعل گشت بوصف

آب در جوی همچو صهبا شد

برق مانند دست موسی گشت

ابر مانند طور سینا شد

رازهای نهفته گیتی

از دل خاک تیره پیدا شد

کوه چون بزمگاه کسری گشت

ابر چون دستگاه دارا شد

مرده را باد صبح زنده کند

باد گویی دم مسیحا شد