شمارهٔ ۶۲ - نیز در مدح اتسز گوید

شاها فلک عدوی ترا در عنا فگند

وز صحن بوستان مرادش جدا فگند

افلاک دوستان ترا در طرب نشاند

و ایام دشمنان ترا در عنا فگند

گیتی ز صدق تو قلبم مخرقه شکست

گردون ز جاه تو علم کبریا فگند

تو کبرایی محضی و از دفتر جلال

اخلاق تو علامت کبرو ریا فگند

مصباح علم ها ز دل تو قدر فروخت

مفتاح رزق ها بکف تو قضا فگند

روشن از چشم بزرگی مگر درو

گردون ز گرد موکب تو توتیا فگند

از چرخ مجد کوکب جاه رفیع تو

بر روشنان قبه خضرا ضیا فگند

بر شخص ها عطای تو خط غنا کشید

در طبع ها لقای تو تخم هوا فگند

از ظالمان چه بیم چو عدلت نمود روی

و سحرها چه باککه موسی عصا فگند

آنکس که پیش رمح تو آید بمعرکه

خود را بقصد در دهن اژدها فگند

کفار را حسام تو هنگام کارزار