شمارهٔ ۶۸ - هم در مدح ملک اتسز گوید

جانا دلم ز فرقت تو خون همی شود

و اندوه من ز عشق تو افزون همی شود

خون کرده ای دلم نه نخستین کسی منم

کندر فراق تو دل او خون همی شود

لیلی شدی بحسن و مرا در هوای تو

دل بی قرار چون دل مجنون همی شود

رویم چو زر پخته شدست وز چشم من

سیم گداختست که بیرون همی شود

من مفلسم و لیک ز روی وز چشم من

آفاق پر خزاین قارون همی شود

با روی چون بهاری وزین روی چون بهار

هر لحظه ایت طبع دگرگون همی شود

مسکین تنم ز هجر تو محنت همی کشد

خرم دل ز جور تو محزون همی شود

آن طبع مهربان تو با من بدین صفت

نامهربان ندانم تا چون همی شود

ماو جناب شاه که بخت هنروران