شمارهٔ ۱۰۸ - این قصیده در مدح خداوند عالم ملک اعظم ناج الدنیا والدین بردالله مضجعه گوید

ای دولت جوان ترا بنده چرخ پیر

در قبضه ارادت تو آسمان اسیر

گردون گرفته بر خط پیمان تو مدار

و اختر گزیده بر ره فرمان تو مسیر

آن عالمی بجاه که از روی منقبت

در جنب تو صغیر بود عالم کبیر

پشت ولی ز کلک ضعیف تو شد قوی

عمر عدو ز رمح طویلت شده قصیر

گر دستم ستور تو هنگام کر و فر

اندر دماغ فتح و ظفر خوشتر از عبیر

از رنج تف خنجر چون آفتاب تو

در سایه سپهر وطن ساخته اثیر

جود تو داعیان رجا را شده مجیب

جاه تو خایفان بلا را شده مجیر

فرزند خصم تو که ز مادر جدا شود

گردونش جام مرگ چشاند بجای شیر

طبع ولیت مایه شادیست همچو زر