شمارهٔ ۱۱۱ - قصیدۀ مخذوف الالف در مدح علاء الدوله اتسز

خسرو ملک بخش کشور گیر

که ز خلقش بعدل نیست نظیر

خسرو شرق کز سر تیغش

هست دشمن همیشه جفت نفیر

قصر مجد و شرف بدوست رفیع

چشم فضل و هنر بدوست قریر

خدمتش عهده وضیع و شریف

حضرتش کعبه صغیر و کبیر

نه چو قدرش علو شمس و قمر

نه چو خلقش نصیب مشک و عبیر

همتش هست همچو چرخ بلند

فکرتش هست همچو بدر منیر

نیست جز عین صدق و صورت حق

هر چه لفظش همی کند تقریر

نیست جز عقد درو عقده سحر

هر چه دستش همی کند تحریر

زرد روی و نحیف تن گشته

دشمن دولتش چو زر و زریر

خسرو حق تویی که نیست ز خلق

مثل تو جمله بخش و حمله پذیر

هر چه بخشند بحر و کان در عمر

هست در جنب بخشش تو حقیر